Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

"K i M" z siedzibą w Czarnkowiu /k. Połczyna Zdroju,

specjalizuje się w przetwórstwie ryb morskich i słodkowodnych oraz ich sprzedaży na rynku europejskim i aktualnie na polskim. Konfekcja,...

Towary handlowe – mrożone – to ryby całe, tusze, filety i porcje. Aby uzyskać aktualną ofertę prosimy o kon...

Rybka na obiad, śniadanie czy przyjęcie - znajdziesz tutaj przepisy na każdą okazję!

...

Ryby morskie

Dorsz atlantycki

Dorsz atlantycki (Gadus morhua), nazwa zwyczajowa dorsz, wątłusz – drapieżna ryba morska, największy z przedstawicieli rodziny dorszowatych, gatunek wędrowny występujący w północnej części Oceanu Atlantyckiego i w morzach północnej Europy.

Ciało dorsza jest wydłużone, w przekroju poprzecznym owalne. Głowa duża, szeroka, z wydłużonym pyskiem, na podbródku znajduje się pojedynczy, dobrze rozwinięty wąs. Oparta na symetrycznym szkielecie płetwa ogonowa jest pionowo ścięta lub lekko wklęsła. Ubarwienie dorszy jest uzależnione od podgatunku oraz od barw przeważających w ich miejscach występowania. Grzbiet ciemny, od brązowego do zielonkawego lub szarooliwkowego, boki nieco jaśniejsze, brzuch biały. Grzbiet, wierzch głowy i boki usiane są licznymi ciemnymi plamkami. Płetwy ciemne, szarooliwkowe, czasami na płetwach grzbietowych pojawiają się ciemniejsze, skośne pasma. Tęczówka srebrzysta lub złotawa.


Karmazyn

Sebastes marinus i S. mentella

Karmazyn nazywany jest często okoniem morskim – ze względu na podobieństwo do tego gatunku. Należy on jednak do zupełnie innej rodziny ryb. Karmazyn żyje w głębokich wodach – nawet 1000 metrów pod powierzchnią, gdzie często tworzy ogromne ławice.

Ciało karmazyna jest silnie spłaszczone i osiągać może 55 cm długości i 15 kg wagi. Dojrzałość płciową osiąga w wieku 10 – 12 lat, przy długości ciała 30 – 40 cm.

Ta długowieczna ryba osiąga dojrzałość płciową dopiero po 10 latach. Karmazyny to gatunki wolno rosnące i długowieczne. Karmazyn ostrooki może żyć nawet ponad 200 lat.

 

WYSTĘPOWANIE

Północny Atlantyk, od Spitsbergenu po wybrzeża Ameryki, a także u wybrzeży Szwecji – w cieśninie Skagerrak.


Zębacz Pasiasty

Występuje w wodach północnego Oceanu Atlantyckiego i przyległych morzach (spotykany również w Bałtyku), na głębokościach od 1–500 m p.p.m., na skalistym, piaszczystym lub mulistym dnie.

 

Charakterystyka

Osiąga przeciętnie 50–80 cm, maksymalnie do 150 cm długości, maksymalna odnotowana masa ciała wynosi 23,6 kg. Ubarwienie zmienne, szarozielone, czarne lub rdzawobrązowe. W poprzek ciała przebiega 10–15 ciemnych pasów zachodzących na płetwę grzbietową.

 

Ryba o bardzo mocnych szczękach i zębach. Nie jest agresywna. Groźnie wyglądające zęby służą zębaczom do rozłupywania jeżowców, skorup twardych ślimaków, krabów i innych podobnych składników ich pożywienia.

 

Po wewnętrznym zapłodnieniu samica składa ikrę na dnie. Samiec broni złożonej ikry do wylęgu larw. Poza okresem rozrodu przebywają samotnie.

 

Znaczenie gospodarcze

Zębacz smugowy jest przysmakiem w wielu krajach. W Europie najczęściej występuje pod nazwą Catfish lub Wolffish. Na Islandii występuje pod nazwą Steinbítur. Mięso zębacza jest białe, jędrne, ale przede wszystkim bardzo smaczne.


Halibut

Halibut w Polsce jest nazywany kulbiakiem

Reinhardtius hippoglossoides

 

Halibut jest żarłoczną rybą drapieżną, która poluje na dorsze, plamiaki i inne ryby denne. Zapuszcza się także w wyższe warstwy wody. Halibut atlantycki może osiągać długość 3 – 4 metrów i ważyć ponad 300 kg.

 

WYSTĘPOWANIE

Wybrzeże Norwegii, Szkocja, Grenlandia, Nowa Fundlandia, Irlandia i Morze Barentsa. W Norwegii jest także hodowany.

 

STAN

Powolny wzrost i późne dojrzewanie płciowe sprawiają, że halibut jest bardzo wrażliwy na nadmierne połowy. Prawie wszędzie populacje tego gatunku są zagrożone. W naszych sklepach najczęściej możemy spotkać halibuta z populacji grenlandzkich. Jest to tzw. halibut niebieski (Reinhardtius hippoglossoides). Gatunek ten jest dużo mniejszy – osiąga maksymalnie do 120 cm długości i 45 kilogramów.


Dorsz bałtycki

Dorsz bałtycki (stado wschodnie) Gadus morhua

 

W Polsce mianem dorsza określa się zwykle trzy podgatunki dorsza atlantyckiego, z których najbardziej znanym jest dorsz bałtycki (G. morhua callarias) nazywany także pomuchlą.

Dorsze żyją w zimnych wodach, często na głębokości 500 – 600 metrów. Ogromne stada migrują setki kilometrów pomiędzy miejscem rozmnażania a miejscem żerowania. Dojrzała samica dorsza potrafi złożyć nawet kilka milionów ziaren ikry. Niestety tylko z nielicznych wyrosną dorosłe osobniki.

 

WYSTĘPOWANIE

Bałtyk, Morze Północne i północny Atlantyk od Morza Barentsa, aż po zachodnie wybrzeże Francji. W Bałtyku występują dwa stada dorszy – wschodnie i zachodnie, które odbywają tarło w różnym czasie.

 

STAN

Bałtyckie stado wschodnie dorsza odbudowuje się, po wielu latach niskiej liczebności. Według najnowszych danych, dorsza z tego stada jest obecnie trzy razy więcej niż w roku 2006. Stado zachodnie utrzymuje się na stabilnym, ale nadal niskim poziomie. Stan populacji dorsza poprawił się dzięki mądremu, perspektywicznemu zarządzaniu zasobami tego gatunku, działaniom na rzecz dostosowania skali połowów do wielkości zasobów, skutecznemu systemowi kontroli, który wyeliminował w dużej mierze nielegalne połowy oraz sprzyjającym warunkom środowiskowym.


Czarniak

Pollachius virens

Czarniak jest bliskim kuzynem dorsza. Wiosną przebywa w płytkich wodach przybrzeżnych. Jesienią migruje do głębszych wód.

Czarniak jest szybką rybą drapieżną. Żerując otacza swoje ofiary, np. śledzie, i zmusza je do przemieszczenia się ku powierzchni, gdzie atakuje. Dojrzałość płciową osiąga przy długości od 40 do 70 cm. Swoją nazwę zawdzięcza czarnej barwie wnętrza jamy gębowej

 

WYSTĘPOWANIE

Najważniejsze łowiska czarniaka występują na Morzu Północnym, Morzu Barentsa i w wodach otaczających Islandię.

 

STAN

Większość stad czarniaka nie jest przełowiona a połowy prowadzone są w przyjazny środowisku sposób.


Plamiak

Melanogrammus aeglefinus

Plamiak należy do ryb dorszowatych. Żywi się zwierzętami z dna, takimi jak wężowidła, omułki czy wieloszczety. Dorosłe plamiaki żywią się także innymi rybami.

Plamiak może osiągać 1 metr długości i ważyć do 14 kg. Tempo wzrostu różni się w zależności od miejsca występowania – np. plamiak z Morza Północnego osiąga dojrzałość w wieku 3-4 lat, przy długości ciała około 30 – 40 cm.

Plamiak uchodzi za najsmaczniejszą z ryb dorszowatych.

 

WYSTĘPOWANIE

Najwięcej w Morzu Północnym, Morzu Barentsa i wokół Islandii.

 

STAN

Populacje plamiaka, po wielu latach nadmiernych połowów, odbudowują się. Stabilne stada występują obecnie w Morzu Północnym oraz cieśninach Kattegat i Skagerrak.


Morszczuk

Morszczuk zwyczajny (Merluccius merluccius) - morska ryba dorszokształtna z rodziny morszczukowatych. Poławiana gospodarczo dla smacznego mięsa.

 

Morszczuk kapski, Morszczuk przylądkowy (Merluccius capensis)

 

Morszczuk Kapski lub zaliczany jest do najszlachetniejszych odmian tego gatunku. Na naszym rynku powinien występować wyłącznie w postaci mrożonej (tusze, filety ze skórą oraz bez skóry).

 

Morszczuk, tak jak mintaj, jest jednym z najbardziej popularnych gatunków dostępnych na polskim rynku


Łosoś

Łosoś może osiągać 150 cm długości i ważyć do 45 kg. Rzadko spotyka się jednak ryby większe niż 20 kg. W polskich sklepach spotkać możemy trzy odmiany tej ryby: łososia bałtyckiego, łososia norweskiego pochodzącego z hodowli oraz łososia pacyficznego.

 

Przed wojną łosoś bałtycki w Polsce występował od Bałtyku do Dunajca i od Niemna po Drawę. Po wojnie zaczęło go ubywać i dziś doszło do tego, że praktycznie wyginął, przede wszystkim w efekcie budowy zapór na rzekach i zanieczyszczenia wód. Śmierć tego gatunku to prawdziwy dramat dla przyrody, oznacza bowiem negatywne skutki dla pozostałych organizmów żyjących w danym środowisku. WWF podjął działania zmierzające do ponownego wprowadzenia łososia bałtyckiego do polskich rzek, przede wszystkim do Wisły.

 

WYSTĘPOWANIE

Północny Atlantyk, Bałtyk, niektóre rzeki w północnej Europie i Ameryce Północnej.

 

STAN

Populacje dzikiego łososia bałtyckiego są nieliczne, ale dzięki zastosowanym środkom ochronnym i próbom restytucji jest nadzieja, że dzikich łososi w Bałtyku będzie przybywać. Populacja łososia pacyficznego poławianego u wybrzeży Alaski jest stabilna – poławiane tam ryby posiadają certyfikat MSC.